پرکننده ها برای دلایل متنوعی از جمله کاهش قیمت، بهبود فرایندپذیری، کنترل چگالی، اثرات نوری، قابلیت هدایت گرمایی، کنترل انبساط گرمایی، خواص الکتریکی، خواص مغناطیسی، به تاخیر انداختن آتشگیری، بهبود خواص مکانیکی از جمله سختی و مقاومت در برابر پارگی در پلیمرها بکار برده می شوند. پرکننده ها بیش از سایر پلیمرها، در PVC مصرف می شوند و پس از آن در پلیمرهای اولفینی، نایلون ها و پلی استرها نیز پر کننده ها به مقدار زیادی استفاده می شوند.
در این پژوهش از دو رزین فنولی نووالاك به همراه لاستیك نیتریل بوتادی ان (NBR) و رزین فنولی رزول به همراه پلی وینیل بوتیرال (PVB) با مقادیر 10، 20، 30، 40، درصد وزنی رزین جهت چسبندگی دو فلز بكار برده شده است. از دستگاههای كشش، ویسكومتر و آزمون ژل شدن جهت بررسی خواص این دو آلیاژ چسبی استفاده گردیده است. استحكام برشی و پوستگی هر دو آلیاژ نسبت به رزین اولیه با افزایش درصدهای وزنی NBR و PVB بهبود چشمگیری داشته، ویسكوزیته و سرعت پخت افزایش، اما زمان ژل شدن هر دو آلیاژ چسبی كاهش می یابد و مكانیسم شكست این دو آلیاژ چسبی مورد بررسی قرار گرفته است.
وضعيت آنلاين ها :
اعضاي آنلاين:
